Bazak, Arkadiusz Bogusław

80 urodziny skończył dzisiaj pan

 Arkadiusz Bazak

charakterystyczny polski aktor teatralny i filmowy.

Podczas wojny Niemcy wywieźli jego ojca do obozu koncentracyjnego w Mauthausen. Ojciec przeżył, ale po wojnie był już wyniszczonym fizycznie i psychicznie wrakiem człowieka. Po wojnie, gdy szedł po raz pierwszy do szkoły, komisja szkolna zakwalifikowała go od razu do 3 klasy. Naukę rozpoczął jednak od 2 klasy szkoły podstawowej. Mając 13 lat był już w liceum.

        Pod wpływem starszych kolegów stał się przeciwnikiem komunizmu i przez pewien czas nawet oficjalnym wrogiem ludu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej: "Kiedyś pierwsze systemy wartości poznawało się, obcując z kolegami na podwórku. Ale ja 200 metrów od domu miałem salezjan z Bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego, którzy po wojnie prowadzili u siebie coś w rodzaju domu kultury. To oni dali mi kościec etyczno-moralny."
Czytaj więcej » całość »

—

» WIĘCEJ »

Wielka Defilada Niepodległości 2018

Transmisje zostały zakończone.
Zobacz zapisy wideo z przebiegu Defilady:

Zanim zaczęło się ludobójstwo...

Rozsiane posterunki milicji ukraińskiej po wszystkich wsiach zużyły ten okres na szkolenie wojskowe młodzieży i odpowiednią propagandę. Zbiórki, sypanie mogił, święcenie narzędzi zbrodni w cerkwiach i na mogiłach (popi zawsze brali czynny udział), procesje, zaklęcia, przysięgi itp. był to wstęp do zbrodniczej akcji. Niesamowicie wyglądało święcenie noży przed rzezią, podobne do tańca wojennego Indian. W nocy przy blasku pochodni, obchodzili w koło mogiłę i wkłuwali w nią noże, ślubując w podobny sposób kłuć Polaków.
Ludobójstwo dokonane przez Ukraińców na Polakach od września 1939 r. do 1947 r. miało charakter niebywale okrutny, stąd prof. Ryszard Szawłowski wprowadził termin genocidium atrox – czyli ludobójstwo straszliwe, okrutne. Dokonali go nie tylko „nacjonaliści ukraińscy”, ale także chłopi ukraińscy, często niepiśmienni, z udziałem kobiet i dzieci ukraińskich, niemający pojęcia o nacjonalizmie. Ich „walka narodowowyzwoleńcza” polegała na zrabowaniu dobytku sąsiadów Polaków, po ich wymordowaniu.

Cały artykuł » czytaj więcej »

Odkłamać tzw. „pogrom kielecki”

Dziesięciolecia panowania „pedagogiki wstydu” w czasach PRL-u i w III RP świadomie wyrządziły ogromne szkody, utrwalając niezmierne połacie kłamstw w wiedzy o historii.

Wielkie rzesze Polaków uczestniczyły w pogrzebie Żydów - ofiar
tzw.  „pogromu kieleckiego”. Tak zachowują się „antysemici”?

Jednym z najgorszych i zarazem najszkodliwszych kłamstw jest wymyślony przez komunistów mit o „pogromie kieleckim”, jak dotąd dość powszechnie określa się prowokację NKWD i polskiej bezpieki z 1946 r. 

Niewiele osób wie, że prowokacja ta była tylko jedną z licznych podobnych nikczemnych sowieckich przedsięwzięć w Europie Środkowej. Była jedną z licznych prowokacji służących odwracaniu uwagi Zachodu od świeżo podjętych sowieckich działań przeciwko krajom naszego regionu.
Cały artykuł » czytaj więcej »

Lesman, Jan Wiktor – Jan Brzechwa

52 lata temu w Warszawie zmarł jeden z najbardziej znanych Polakom poetów, Jan Lesman - znany przede wszystkim pod swym pseudonimem artystycznym jako
Jan Brzechwa.

Brzechwa był Polakiem urodzonym w żydowskiej rodzinie. Podobnie, jak niektórzy Żydzi urodzeni i wychowani na terytoriach Rzeczypospolitej, uważał siebie za Polaka i był polskim patriotą, który uczestniczył w walce o odrodzenie Rzeczpospolitej w 1918 roku, a potem w wojnie z Rosją sowiecką.

Wybitny prawnik, satyryk i poeta, Brzechwa tworzył w cieniu swego genialnego krewniaka, Bolesława Leśmiana. Był estetą i elegantem, wiernym przyjacielem a zarazem okrutnym lowelasem, który nie potrafił żyć bez kobiecego ciepła. Mąż trzech kobiet i ojciec jednej córki. Pogodny, dowcipny i pełen pasji. Namiętny brydżysta... To tylko niektóre z mniej znanych obliczy autora „Akademii Pana Kleksa”, zaprezentowanych na podstawie wyśmienicie napisanej biografii „Brzechwa nie dla dzieci” autorstwa Mariusza Urbanka.
Cały artykuł » czytaj więcej »

Strasburger, Karol

Karol Strasburger urodził się 2 lipca 1947 roku w Warszawie. W młodości uprawiał gimnastykę sportową w klubie Legia Warszawa, z którym zdobył drużynowe mistrzostwo Polski w 1964, a także... występował w cyrku. Jak wielu nastolatków, nie mógł zdecydować się co chciałby robić w dorosłym życiu i początkowo studiował w Wyższej Szkole Morskiej w Szczecinie zanim został absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie.
Na ekranie debiutował w 1970 w serialu "Kolumbowie", a po ukończeniu PWST został zaangażowany do Teatru Dramatycznego w Warszawie, w którym pracował aż do połowy lat 1980-tych. W latach 1970-tych zagrał wiele ról w filmach produkcji wschodnioniemieckiej i czechosłowackich, gdzie zdobył popularność jako aktor. W Polsce sławę przyniosła mu w 1976 roku rola podchorążego Władka Niwińskiego, jednego z głównych bohaterów serialu "Polskie drogi" w reżyserii Janusza Morgensterna, za którą otrzymał Nagrodę Przewodniczącego Komitetu d/s Radia i Telewizji.

Cały artykuł » czytaj więcej »

Czerwiec '56

W czwartek 28 czerwca 1956 roku o godz. 6. 30 uruchomiono główną syrenę w Zakładach im. Józefa Stalina Poznań (ZISPO – ówczesna nazwa Zakładów Przemysłu Metalowego Hipolita Cegielskiego). Dla zgromadzonych w nich robotników – niezadowolonych ze swojej sytuacji bytowej, rozczarowanych pogarszającymi się warunkami pracy i ignorowaniem ich żądań przez władze – był to sygnał do rozpoczęcia manifestacji. W milczeniu wyszli z zakładów i skierowali pochód w stronę centrum Poznania, zmierzając w stronę siedzib władzy - Miejskiej Rady Narodowej (MRN) i Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KW PZPR) aby w ten sposób zmusić ją do konkretnych rozmów i nakłonić do ustępstw na rzecz polepszenia warunków pracy i życia.
– „Na czele pochodu Cegielskiego szły kobiety pracujące na kamieniu przy szlifowaniu ręcznym pudeł wagonów. Obdarte, wychudzone, w wykoślawionych drewniakach – wyglądały jak prawdziwe katorżnice. Za nimi pracownicy montażu i spawacze. Szliśmy spokojnie, bez żadnych okrzyków” –  wspominał jeden z uczestników.
Cały artykuł » czytaj więcej »

Linda, Bogusław

27 czerwca to dzień urodzin Bogusława Lindy, który urodził się w Toruniu w 1952 roku i jest obecnie jednym z najpopularniejszych polskich aktorów.

        Po ukończeniu II Liceum Ogólnokształcącego w Toruniu był absolwentem krakowskiej PWST, gdzie jeszcze jako student w 1977 roku nawiązał kontakt z krakowskim Teatrem Starym i zadebiutował w roli Mikołki w inscenizacji "Zbrodni i kary" Dostojewskiego. W latach 1978-1981 grał w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu, a następnie w warszawskim Teatrze Studio. W międzyczasie pojawiał się także w mniejszych rolach na ekranach telewizyjnych i filmowych, jednak będąc obsadzanym głównie w rolach "wrażliwca" usilnie próbował zmienić swój wizerunek. Częściowo udało mu się to w "Zabij mnie, glino" w reżyserii Jacka Bromskiego, gdzie zagrał groźnego przestępcę. Sukces jednak nastąpił dopiero w 1992 roku, gdy zagrał postać cynicznego UB-eka Franza Maurera w ogromnie popularnym filmie Władysława Pasikowskiego p.t. "Psy".
Cały artykuł » czytaj więcej »

Talar, Henryk

25 czerwca 1945 urodził się w Kozach na Śląsku pan Henryk Talar.
Po ukończeniu krakowskiej PWST był aktorem teatralnym przez długie lata, a w latach 1990-tych został dyrektorem naczelnym i artystycznym teatrów: im. Adama Mickiewicza w Częstochowie i Teatru Polskiego w Bielsku-Białej do 1999 roku.
Jest wieloletnim współpracownikiem Teatru Polskiego Radia oraz popularnym aktorem filmowym oraz dubbingowym. W latach 1980-tych był lektorem starych kreskówek o Kubusiu Puchatku, a w roku 2000 był głosem "Yoshimo" w znanej grze cRPG "Baldur's Gate II: Cienie Amn". Prowadził także teleturniej "Rosyjska ruletka" w Telewizji Polsat.

Cały artykuł » czytaj więcej »

Czerwiec '76

„... to musi być atmosfera pokazywania na nich jak na czarne owce, jak na ludzi, którzy powinni się wstydzić, że wogóle są Polakami, że wogóle na świecie chodzą.”

Edward Gierek
26 czerwca 1976

25 czerwca 1976 roku był w Polsce bardzo gorącym dniem nie tylko ze względu na piękną, upalną pogodę. W strajkach i demonstracjach ulicznych, jakie miały miejsce tego dnia w co najmniej 90 zakładach przemysłowych na terenie 24 województw, uczestniczyło 70–80 tys. osób, co nie oddaje skali napięcia utrzymującego się w całym kraju.
Cały artykuł » czytaj więcej »

Braunek, Małgorzata

Aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna, nauczycielka zen. Urodziła się 30 stycznia 1947 roku w Szamotułach, zmarła 23 czerwca 2014 roku w Warszawie. Zagrała w blisko czterdziestu filmach, serialach i widowiskach Teatru Telewizji, między innymi główne role w „Polowaniu na muchy” Andrzeja Wajdy, „Trzeciej części nocy” Andrzeja Żuławskiego i „Lalce”, serialu Ryszarda Bera. Największą popularność przyniosła jej rola Oleńki Billewiczówny w „Potopie” Jerzego Hoffmana.

Z początkiem lat siedemdziesiątych pojawiła się dwukrotnie na scenie w nieskomplikowanych rolach u Adama Hanuszkiewicza w Teatrze Narodowym. Za właściwy „debiut” sceniczny aktorka uważa dopiero rolę Elżbiety Vogler w autorskim przedstawieniu Krystiana Lupy „Persona. Ciało Simone” w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (2010).
U szczytu sławy, na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, aktorka zerwała z dotychczasowym życiem i zniknęła z ekranów.
Cały artykuł » czytaj więcej »

Wiśniewska-Niemirska, Małgorzata

16 czerwca 1947 roku urodziła się w Warszawie pani Małgorzata Niemirska, z domu Wiśniewska (pełne imię i nazwisko: Małgorzata Wiśniewska-Niemirska).
W 1969 roku ukończyła PWST w Warszawie i od tego czasu występowała na deskach Teatru Dramatycznego oraz Teatru Studio, z krótkimi przerwami, gdy grała w filmach lub telewizji.
Ogromną ilość wielbicieli przyniosła jej rola warszawskiej dziewczyny - radiofonistki Ludowego Wojska Polskiego - "Lidki" w popularnym w wielu krajach serialu telewizyjnym "Czterej pancerni i pies" z końca lat 1960-tych. Natomiast młodszym widzom może być bardziej znana z ról w popularnych serialach telewizyjnych ostatnich lat - "Samo życie", "Złotopolscy", "Barwy szczęścia" i wielu innych.

Cały artykuł » czytaj więcej »

Pazura, Cezary Andrzej

13 czerwca 1962 roku urodził się w Tomaszowie Mazowieckim popularny aktor Cezary Pazura.
W 1986 ukończył PWSFTviT w Łodzi. Początkowo związany był z teatrem, zaraz po ukończeniu szkoły rozpoczął pracę w Teatrze Ochoty w Warszawie, później w latach 1992-93 pracował w Teatrze Powszechnym.
Na ekranie telewizyjnym zadebiutował w 1986 roku jako "Puma" w filmie przygodowym "Czarne Stopy", a na ekranach kinowych pojawił się po raz pierwszy 3 lata później w filmie "Deja vu".
Cały artykuł » czytaj więcej »

Fronczewski, Piotr

Aktor, piosenkarz, reżyser i satyryk, którego nie trzeba przedstawiać żadnemu Polakowi. Laureat ponad 20 nagród filmowych, który już od kilku dekad nie schodzi z czołówek list najpopularniejszych aktorów polskich.

        Piotr Fronczewski urodził się 8 czerwca 1946 r. w Łodzi jako dziecko Władysława i Bogny z domu Duszyńskiej. Dzięki ojcu pracującemu wówczas w teatrze często przebywał w środowisku aktorskim i jeszcze jako 11-letnie dziecko zagrał po raz pierwszy w niewielkiej roli Kazika w spektaklu „Żołnierz królowej Madagaskaru” zrealizowanym dla TVP już w 1957 roku. Tam dostrzegł go Stanisław Jędryka, który kilka miesięcy później, podczas ustalania obsady do filmu „Wolne miasto” zaproponował Stanisławowi Różewiczowi obsadzenie młodego Piotra w roli Bogusia, syna jednego z bohaterskich obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku w 1939r.
Cały artykuł » czytaj więcej »

Chmielewski, Henryk Jerzy – „Jupiter” / „Papcio Chmiel”

Siódmego czerwca 1923 roku urodził się w Warszawie pan Henryk Chmielewski, bardziej znany kilku już pokoleniom Polaków pod pseudonimem „Papcio Chmiel”. DZISIAJ KOŃCZY 95 LAT!
        Mając 20 lat uczestniczył w Powstaniu Warszawskim walcząc z Niemcami jako starszy strzelec 7-go Pułku Piechoty Armii Krajowej pseudonim „Jupiter”, za co został odznaczony Warszawskim Krzyżem Powstańczym. Od 1945 wcielony do Ludowego Wojska Polskiego był artylerzystą w stopniu bombardiera.
Cały artykuł » czytaj więcej »

Rocznica „Okrągłego kantu”

        W 1989 roku miałem 17 lat i całe życie spędziłem w PRL. W 1990 roku zdawałem maturę, na którą w ogóle nie miałem zamiaru się wybierać, poszedłem jednak na ciężkim kacu, a cudu tego dokonała moja Mama. Sam nie pamiętam, co wtedy powiedziała, w każdym razie wstałem i poszedłem bez cienia wiary i stresu. Tematem numer jeden w tamtym czasie była „kuroniówka”. Gdziekolwiek się nie obróciłeś, z kimkolwiek nie rozmawiałeś zawsze temat schodził na „kuroniówkę”. Większość zapewne wie o co i o kogo chodzi, młodszym krótko wyjaśnię, że był taki facet, który się nazywał Jacek Kuroń i co wtorek opowiadał jak przeżyć w nowych czasach.
Cały artykuł » czytaj więcej »

† Zmarł Janusz Kłosiński

Pan Janusz Kłosiński należał do pierwszego pokolenia Polaków urodzonych w wolnej już Polsce.

Urodził się w Łodzi 19 listopada 1920 roku, w biednej rodzinie robotniczej. W chwili wybuchu II wojny światowej miał więc prawie 19 lat, nie brał jednak udziału w walce ani z niemieckimi, ani też z sowiecko-rosyjskimi bandytami, którzy napadli wówczas Polskę.
Podczas okupacji od czasu do czasu pomagał szwagrowi w rozwożeniu węgla. Jednak gdy Gestapo aresztowało szwagra za pomaganie Żydom (których w Łodzi było wówczas wielu), został zmuszony zająć się nagle osamotnioną siostrą z małym dzieckiem. Tak przejął po szwagrze rozwożenie węgla, co zresztą robił aż do końca wojny, gdyż szwagier został wkrótce wysłany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie został przez Niemców zamordowany.

Cały artykuł » czytaj więcej »