Jak nas sprzedają

W ramach poprawy humoru, trochę dobrej żydowskiej muzyki: ☞ LINK A do nagrania polecam mój tekst sprzed trzech lat, opublikowany w kanadyjskim „Gońcu” i w książce p.t. „Aion – szkice u końca czasów.” Wszystko aktualne…

Niesamowicie. Niesamowicie dołująco wygląda, poza jakością rządów warszawskich durniów i zdrajców, poziom wypowiedzi tej mierzwy szrotu internetowego m.in. pod moimi „filmami”. Fantastyczny obraz degeneracji, upadku i dna. Żenująca potrzeba zaistnienia nawet kosztem całkowitej kompromitacji; aby „zabyć”, aby zaznaczyć, nawet w parodystycznie katastrofalny dla siebie sposób, cóż za zsyfiona symulakra bytu i rozumu, parodia istnienia, której umasowiona, dzięki molochowi internetu, forma tym bardziej poraża mglistą, mroczną pustką. Tchnienia w otchłani…

W lesie i w celi... Kresowe Święta za wojny i okupacji

Święta Bożego Narodzenia w 1943 roku były już nieco inne, niż poprzednie wojenne. Piąta wigilia okupacyjna napawała mieszkańców Ziemi Wileńskiej nadzieją, że już niebawem hitlerowska okupacja dobiegnie końca. Dla większości Polaków z Kresów północno-wschodnich było jasne - Niemcy wojnę przegrają. Tylko... co dalej? Otuchy dodawał też fakt, iż we wsiach i zaściankach Wileńszczyzny licznie pojawili się w te Święta - po raz pierwszy od pięciu lat - chłopcy z orłami na rogatywkach. Żołnierze Armii Krajowej.

W grudniu 1943 r. na południowy wschód od Wilna operował już kilkudziesięcioosobowy oddział partyzancki, dowodzony przez kapitana Gracjana Fróga „Szczerbca”, który wiosną 1944 r. został rozbudowany do siły kilkuset żołnierzy i przyjął nazwę III Wileńskiej Brygady Armii Krajowej. Partyzanci „Szczerbca” spędzili swą ostatnią pod okupacją niemiecką wigilię i pierwszy dzień Świąt Bożego Narodzenia w Kamionce nieopodal Turgiel. Kolację wigilijną nakryto w sali miejscowej szkoły.