Zambrowski, Antoni

        Wiadomość o śmierci Antoniego Zambrowskiego dopadła mnie w Melbourne, chociaż zmarł w wieku 85 lat w przeddzień mojej podróży na Antypody. Gdybym miał go scharakteryzować jednym słowem, to bym powiedział, że to człowiek uczciwy. Przede wszystkim – uczciwy wobec siebie, przez co rozumiem życie zgodne z wyznawanym światopoglądem – ale również wobec innych, przed którymi nie ukrywał swoich opinii, nawet gdy mogło to być niebezpieczne. Poznałem go osobiście w obozie dla internowanych w Białołęce, dokąd trafiłem 12 maja 1982 roku. O ile pamiętam, Antoni Zambrowski trafił tam wcześniej. Nie była to zresztą jego pierwsza odsiadka. Po raz pierwszy trafił do więzienia z dwuletnim wyrokiem za „szkalowanie narodu polskiego” w ten sposób, że w jednej ze swoich publikacji zacytował fragment „Pieśni o spustoszeniu Podola” autorstwa Jana Kochanowskiego. Bardzo możliwe, że ani prokurator, ani niezawisły sąd nie był świadomy, że słowa, iż „Polak przed szkodą i po szkodzie głupi” napisał Jan Kochanowski, bo ich autorstwo przypisał Antoniemu Zambrowskiemu, który jak mógł tak się przed tym zaszczytem bronił.

ONR : Obóz Narodowo–Radykalny

Powstały w połowie lat 30. XX wieku narodowy-radykalizm był na ówczesnej scenie politycznej zjawiskiem o wyjątkowym charakterze. Sam Obóz Narodowo-Radykalny (ONR) w formie legalnie istniejącej partii istniał zaledwie dwa miesiące[1], lecz czołowym politykom, myślicielom związanym z powyższym nurtem ideowym fakt działania w „podziemiu” nie przeszkodził w formułowaniu własnych, oryginalnych koncepcji politycznych. Ten stan rzeczy dotyczył dwóch odłamów ONR, czyli ONR „ABC” (biorącego swoją nazwę od dziennika znajdującego się pod kontrolą osób związanych z tą częścią narodowych-radykałów) oraz powstałego w 1935 roku Ruchu Narodowo-Radykalnego (RNR) „Falanga”, kierowanego przez Bolesława Piaseckiego. RNR skupiał głównie studentów, byłych członków Oddziału Akademickiego Obozu Wielkiej Polski, Wydziału Młodych Stronnictwa Narodowego z kolei jego przywódcy byli związani z komitetem redakcji „Akademika Polskiego”.

Kopiczyński, Andrzej

13 października 2016 roku zmarł w Warszawie w wieku 82 lat pan Andrzej Kopiczyński, jeden z najbardziej znanych i lubianych w Polsce aktorów.

        Absolwent Szkoły Teatralnej w Łodzi, początkowo występował na deskach teatrów Polski północnej, m.in. w Olsztynie, Szczecinie i Koszalinie. Od roku 1970 związał się z teatrami stołecznymi, najdłużej z Teatrem Narodowym (1970-79) i Teatrem Kwadrat (1986-2011).

        Na ekranie pierwsze epizody zagrał pod koniec lat 50. W latach 60. zyskał popularność dzięki rolom w wielu filmach, m.in. w "Zakochani są między nami", "Świętej wojnie", "Jarzębinie czerwonej", "Czekam w Monte-Carlo", "150 na godzinę". W roku 1972 zagrał tytułową rolę w filmie "Kopernik", a w 1974 rolę inżyniera Stefana Karwowskiego w "Czterdziestolatku", która przyniosła mu olbrzymią popularność i już na zawsze naznaczyła jego karierę.